Budzimy się o 6 rano, przecieramy parę razy oczy ze zdziwienia. Za oknami błoga rewolucja. Niczym machnięcie magiczną różdżką, niczym piękny sen... Znowu gdzieś na wschodzie wstało słońce... Sporządzamy śniadanie, ciepłą herbatkę, ładujemy plecaki i opuszczamy naszą przytulna chatkę. Na zewnątrz jest 7 stopniowy mróz...
Niemożliwy błękit nas otula. Wierzchołki, które wczoraj ukrywały się za liczną otuliną chmur, majestatycznie wyglądają na nas z wyższego poziomu. Upominając, że nie będą dla nas tolerancyjne. Będą nas cały czas pilnować, ukazując przed nami coraz piękniejsze widoki. Będą mieć na nas oko i w zależności od nas samych, zezwolą nam lub nie, wrócić do przytulnej chatki.
Docieramy do Adamculi, takiego malutkiego rozwidlenia. Nasz szlak odbija w tym miejscu w prawo. Jeszcze trochę asfaltu i wejdziemy w las. Czy wy również posiadacie odczucie, że w Słowackich Tatrach drzewa są smukłe i proste, zbliżone ...
